İşte hayat en zor sınavını bugün yaptı bana beni onsuz bıraktı bu dünyada 10 ay katlanmak mı zorundayım ben şimdi...hiç bir şey bu kdr acı vermemişti bana bu kdr canımın yanacağını düşünmedim ben...
bu sabah 7.30 ta uyandım daha doğrusu bütün gece uyuyamadım... o yollardan geçerken içimde bir butuk acı oluştu çünkü o yollar bana hep onu hatırlatıyordu hep onu almak için evden o yolları kullandım hep o yollardan geçtim sabah 8.30 da onu evden aldığımda ikimzde sustuk... sus kalmak kötü bir şeydi çünkü bu son günümüzdü hatta son dakikalarımızdı birlikte geçirdiğimiz...ona son bir kez baktım ve dokunursam canının çok acıyacağını biliyordum onun canı acımasın diye fazla dokunmadım benim canımda acıyordu o anlarda cnku 10 ay onu göremeyecektim o'nsuz bir 10 ay geçirecektim... vedalaşırken ise ona sarıldım hiç bırakmamak istiyordum içimdeki acı dışarı vurmustu işte ağladım birbirimize çaresizce baktık ve sonra dönüp evlerimize gittik... şimdi ondan çok uzaktayım ayaklarım yine onun yanına gitmek istiyor...
O'nsuz bir 10 ay beni mi bekliyor şimdi...
O'nsuz bir 10 ay...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder